7-11 มันคืออาการทางจิต
พักนี้ผมรู้สึกว่าอาการมันเริ่มเป็นหนักมากขึ้นทุกวัน ผมเริ่มจะควบคุมตัวเองไม่ได้เมื่อผมเห็นมัน พยายามที่จะหักห้ามใจแต่ก็ไม่สำเร็จ ร่างกายมันขยับไปเองโดยที่เราไม่รู้ตัว นี่มันบ้าอะไรกัน!!
เกรินแบบหนังโรคจิตไปหน่อยนะครับแต่จริงๆแล้ว ผมก็คิดว่าผมเป็นโรคจิตจริงๆครับ มันคือโรคติด “เซเว่นอีเลเวล” ตัวผมเองเริ่มเป็นโรคนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้เหมือนกัน มารู้ตัวอีกทีผมก็เสพติดมันเข้าให้แล้ว แรกๆก็แค่ระหว่างทางกลับบ้านขอแวะก่อนกลับเสมอ สิ่งที่ติดมือออกมาก็จะเป็น น้ำผลไม้หรือน้ำอัดลมขนมไร้สาระเล็กๆน้อยๆ บางทีเข้าเดินวนๆๆ เพราะคิดไม่ออกว่าจะกินอะไร(แล้วเข้าไปทำไมวะ) พักหลังๆเริ่มมารู้ตัว เลยคิดว่า “เอาวะกูไม่ไปละ” และที่น่าแปลกใจก็คือ ผมทำไม่ได้ ไม่นะ!! อะไรวะ…
ยกตัวอย่างเช่น ระหว่างทางกลับบ้าน กำลังจะเดินไปป้ายรถเมล์ มันต้องผ่าน 7-11 ก่อนเสมอ มันเป็นเผชิญที่มิอาจหลีกเลี่ยง ศัตรูตัวฉกาจอยู่ตรงหน้า ผมหยุดนิ่งทำสมาธิ สูดลมหายใจเข้าอย่างช้าๆ แล้วออกเดินอย่างตั้งคง พร้อมกับท่องอยู่ในใจ “กูจะไม่เข้าๆๆ กูจะไม่เสียงเงินให้มึงอีกแล้วๆๆ” ผมเดินใกล้เข้าทุกทีๆ ยิ่งใกล้ผมยิ่งไม่อยากมอง อีกนิดเดียวก็ถึงสะพานลอยแล้ว ผมหลับตาแล้วสาวเท้าอย่างรวดเร็ว และในที่สุด “เราข้ามฝั่งมาแล้ว!! สำเร็จ!! เราทำได้!!……….เอะ!! ไม่นะ!! นี่มัน…นี่มัน…ม่ายยยยย” ไม่ต้องบอกก็น่าจะรู้ว่าผมยื่นอยู่ใน 7-11 คุณพระคุณเจ้าที่เล่ามาไม่ได้โอเว่อนะครับ แต่เป็นจริงๆ
พยายามข่มใจหลายๆครั้งก็ไม่เวิก แต่วันนี้ค้นพบทางออกใหม่ที่ผมคิดว่าน่าจะช่วยได้ จริงๆแล้วมันก็คือวิธีง่ายๆ นั่นก็คือการจดบันทึก!! แต่เครื่องมือที่ใช้มันคือ Twitter ฮาๆๆๆ ไอเดียร์นี่มันแว๊บเข้ามาในหัวตอนยื่น tweet ในร้าน 7-11 ฉับพลันก็คิดได้ว่า “โอ้ว นี่แหละทางรอดของเราจอร์จ!!” ทีนี้เวลาอยากจะเข้าหรืออยากจะซื้ออะไร จะได้มีเครื่องเตือนใจและรู้ได้ว่าเราใช้เงินกับ 7-11 ไปเท่าไหร่แล้ว ฮาๆๆๆๆ ไม่รู้ว่าวิธีนี้จะช่วยได้มากน้อยแค่ไหนเหมือนกัน ต้องลองดูสักระยะหนึ่ง ใครที่อยากรู้ว่าผมฟุ่มเฟือยไปกับการเข้า 7-11 มากน้อยแค่ไหนเข้าไป follow โปรเจ็คเซเว่นฯได้ที่ @sevensum คราวนี้ถ้าเลิกไม่ได้ก็คงไปถ่ำกระบอกแล้วละ T_T
Tags: seven-eleven, syndome